«Μας τα επέβαλε η Ευρώπη».
Όχι. Όχι όλα.
Το σημερινό σύστημα χτίστηκε βήμα-βήμα, επί περισσότερα από 20 χρόνια:
ΠΑΣΟΚ → Κυβέρνηση Παπαδήμου (ΠΑΣΟΚ–ΝΔ–ΛΑΟΣ) → ΝΔ–ΠΑΣΟΚ → ΣΥΡΙΖΑ–ΑΝΕΛ → ΝΔ.
Ελληνικοί νόμοι. Ευρωπαϊκές παρεμβάσεις. Αποφάσεις της ελληνικής Δικαιοσύνης.
Την ίδια περίοδο οι τράπεζες στηρίχθηκαν και ανακεφαλαιοποιήθηκαν, ενώ χιλιάδες πολίτες έχασαν εισόδημα, δουλειές και επιχειρήσεις.
Γι’ αυτό δεν δέχομαι να αποκαλούνται συλλήβδην «κακοπληρωτές» άνθρωποι που η οικονομική κρίση οδήγησε σε πραγματική αδυναμία πληρωμής.
Η Ευρώπη έχει βαριές ευθύνες. Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή και η ΕΚΤ, μαζί με το ΔΝΤ, συμμετείχαν στην Τρόικα και στα προγράμματα οικονομικής προσαρμογής. Οι πολιτικές της περιόδου συνδέθηκαν με βαθιά ύφεση, ανεργία, απώλεια εισοδημάτων και τεράστια κοινωνική πίεση.
Αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι κάθε μεταγενέστερη επιλογή των ελληνικών κυβερνήσεων «επιβλήθηκε από την Ευρώπη».
Η Οδηγία (ΕΕ) 2021/2167 για credit purchasers και servicers ήρθε αφού στην Ελλάδα υπήρχαν ήδη:
Ν. 3156/2003 → Ν. 4354/2015 → ηλεκτρονικοί πλειστηριασμοί → «Ηρακλής».
Και η ίδια η Οδηγία επιδιώκει την ανάπτυξη της δευτερογενούς αγοράς NPLs χωρίς να υπονομεύονται τα δικαιώματα των δανειοληπτών.
Ούτε ο «Ηρακλής» επιβλήθηκε από κάποια ευρωπαϊκή Οδηγία. Ήταν ελληνική πολιτική και νομοθετική επιλογή, την οποία η Ευρωπαϊκή Επιτροπή εξέτασε υπό τους κανόνες κρατικών ενισχύσεων.
Άρα πρέπει επιτέλους να ξεχωρίζουμε:
Ποιος πρότεινε.
Ποιος ψήφισε.
Ποιος ενέκρινε.
Ποιος επέβαλε.
Και ποιος μπορούσε να επιλέξει διαφορετικά.
Και εδώ βρίσκεται το σημαντικότερο:
Ό,τι αποτελεί πολιτική επιλογή, μπορεί να αλλάξει με πολιτική επιλογή.
ΛΥΣΗ – ΤΙ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΕΙ :
Κατάργηση του σχήματος «Ηρακλής» και των κρατικών εγγυήσεων.
Ουσιαστική προστασία της πρώτης κατοικίας.
Αφαίρεση της δυνατότητας διενέργειας πλειστηριασμών από funds και servicers.
Υποχρεωτική πραγματική πρόταση ρύθμισης πριν από την αναγκαστική εκτέλεση.
Δικαίωμα εξαγοράς της απαίτησης από τον δανειολήπτη, υπό σαφείς προϋποθέσεις, σε τιμή συνδεδεμένη με την τιμή μεταβίβασής της.
Αυστηρή εποπτεία και πραγματικές κυρώσεις στους servicers.
Δημόσιος φορέας – «κόκκινη τράπεζα» για την απόκτηση και κοινωνικά βιώσιμη ρύθμιση κόκκινων δανείων.
Και για όσους έχουν ήδη χάσει την κατοικία τους, θεσμικό πρόγραμμα αποκατάστασης: επιστροφή όπου είναι νομικά και πραγματικά εφικτή ή πρόσβαση σε νέα δημόσια κατοικία.
Γιατί τελικά το ερώτημα είναι απλό:
Ποιον επιλέγει το κράτος να προστατεύσει;
Στέκομαι πάντα: ΣΤΟ ΠΛΕΥΡΟ ΤΩΝ ΔΑΝΕΙΟΛΗΠΤΩΝ.
ΠΟΙΟΣ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΤΕΛΙΚΑ;
Επόμενο επεισόδιο: ΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ ΧΡΕΟΣ.
Πώς φτάσαμε στα Μνημόνια; Πού πήγαν τα χρήματα των προγραμμάτων διάσωσης; Και ποιος αποφάσισε τι;
Συνεχίζεται…
