Πολλοί δανειολήπτες γνωρίζουν το όνομα του servicer που τους τηλεφωνεί.
Ίσως γνωρίζουν και το όνομα μιας εταιρείας ειδικού σκοπού (SPV) στην οποία έχει μεταβιβαστεί η απαίτησή τους.
Γνωρίζουν όμως ολόκληρη την αλυσίδα;
Ένα «κόκκινο» δάνειο μπορεί να περάσει από την τράπεζα σε ένα χαρτοφυλάκιο, από εκεί σε ένα SPV, να συνδεθεί με τίτλους που αγοράζουν επενδυτικά funds και να καταλήξει να διαχειρίζεται στην Ελλάδα από έναν servicer.
Και πίσω από ένα fund μπορεί να υπάρχει άλλος asset manager, επενδυτικά οχήματα, θεσμικοί επενδυτές, ασφαλιστικά ή συνταξιοδοτικά ταμεία, family offices και άλλοι επενδυτές.
Ποιος είναι λοιπόν ο νομικός δικαιούχος της απαίτησης;
Ποιος τη διαχειρίζεται;
Ποιος έχει το οικονομικό συμφέρον;
Και πόσα από αυτά μπορεί πραγματικά να γνωρίζει ο ίδιος ο δανειολήπτης;
Αυτή την αλυσίδα ερευνούμε.
Γιατί όταν απέναντι σε έναν πολίτη μπορεί να βρίσκεται ένας ολόκληρος χρηματοοικονομικός μηχανισμός, η διαφάνεια δεν μπορεί να είναι προαιρετική.
Ο δανειολήπτης πρέπει να έχει σαφή ενημέρωση για την απαίτησή του, το ύψος και τη διαμόρφωση της οφειλής, τη μεταβίβασή της και ποιος νομιμοποιείται να ενεργεί απέναντί του.
Η γνώση είναι δύναμη.
Η διαφάνεια είναι δικαίωμα.
Μαρία Ζαχαρία
Ευρωβουλευτής – ΠΛΕΥΣΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
